คิดถึงมาสโลว์(1)

ในร.พ.เล็กเล็กแต่มีความปรารถนามากมายนั้น จะทำอย่างไรให้เกิดความสุขท่ามกลางความรู้สึกที่ไม่พอ
ความต้องการระดับแรกของมุษย์ที่มาสโลว์บอกไว้ คือ physical need การอิ่มเอม ทางปัจจัยสี่ แต่บวกเรื่องเงินไว้ด้วย นี่คือความต้องการขั้นพื้นฐานของมนุษย์ ขั้นแรกในบรรดา 5 ขั้นของมาสโลว์ที่กล่าวไว้ แต่คำถามที่ว่าเมื่อไหร่ถึงจะพอ ... ตรงนี้ผมไม่ได้ศึกษามาสโลว์ไว้ละเอียดนัก แต่เชื่อเถอะครับว่าถ้าไม่รู้สึกพอ ไม่มีทางอิ่ม .... แต่ในหลวงมีทางออกในเรื่องของเศรษฐกิจพอเพียง อันนี้อาจเป็นเรื่องที่น่าศึกษาและทำความเข้าใจมากกว่า เรื่องของมาสโลว์ หรือเปล่า เพื่อที่จะดับความต้องการทางด้านนี้ให้รู้สึกว่าเกิดความพอเพียงและพอดี เมื่อบรรลุความต้องการระดับที่1 ก็มีความสุขได้ เงินถึง สุขก็มา .. อาหารอิ่มก็มีสุข ครับ..แต่ก็พออิ่มเกินก็ปวดท้อง อาเจียน ผมนึกเส้นโค้งความสุขของพระไพศาล ที่ความมากของเงินถึงระดับหนึ่งก็ไม่ได้ทำให้เกิดความสุขที่มากขึ้นตามไปด้วย
เทียบเรื่องนี้กับอัตรากำลังขององค์กร ที่ไม่เพียงพอ พอมากพอ ก็มีความสุข แต่มากระดับหนึ่งก็โอทีน้อยเกินไป นั่นก็พ่วงมา นี่เป็นสิ่งที่ได้เรียนรู้เพิ่มเติมครับ ... แต่ก็แก้ได้โดยวิธีการเพิ่มงาน ... เพราะงั้นการขับเคลื่อนด้วเยงินก็เป็นเรื่องดี แต่น่าจะมีจุดที่ตีบตันบ้าง
ผมกำลังนึกถึงเรื่องของการที่สปสช.... ดัน เรื่องงานคุณภาพด้วยเงิน financial incentive .. มันจะไปถึงจุดตันที่ไหน อย่างไร แล้วถ้าองค์กรใดองค์กรหนึ่งจะดันองค์กรด้วยเงิน ได้มากน้อยเท่าไหร่ และจะถึงจุดตันได้อย่างไรเมื่อไหร่ อะไรจะเป็นการส่งสัญญาณว่าเงินไม่พอหรือว่าเงินจุกอกแล้ว ..อือม์อยากแลกเปลี่ยนประเด็นนี้ให้กว้างขึ้นอีกครับ

การประเมินตนเอง

การประเมินตนเอง เป็นการ ทำให้รู้ว่า เรายืนอยู่ที่ไหน อีกไกลหรือเปล่ากว่าจะถึงฝั่งฝัน
เราจะไปต่อยังไง .. นี่น่าจะเป็นความสำคัญของ การประเมินตนเอง
มิใช่เรื่องเอกสาร แต่เป็นเรื่องของกระบวนการ ...
เมื่อรู้ตัวตน ของ ตน เราก็จะรู้ว่าเราจะไปทางไหน เพื่ออะไร ไปทำไม..
ความสำคัญจึงอยู่ที่การได้มาซึ่งโอกาสพัฒนา ตัวนี้สำคัญกว่า ประเมินว่าตนเองนั้นอยู่ที่ไหน
ว่าเรามีการแลกเปลี่ยนกันเพื่อประเมินตนเอง แล้วก็จะได้ก้าวไปพร้อมกัน
...
วันนี้(6/2/2552) ที่ร.พ.ที่ผมกำลังทำงานอยู่ ก็กำลังเริ่มที่จะมีการประเมินตนเองตามมาตรฐานโรงพยาบาล ทำให้รู้ว่า หนท่างนั้นยาวไกลพอควร แต่ผมมีความคิดว่าถ้าทุกคนช่วยกันทำ ช่วยกันพัมนา ช่วยกันเป็นกำลังใจกัน การเดินทางที่ย่ำไปบนหนามแห่งกุหลาบนั้นคงไม่เจ็บปวด ... แม้กระทั่งการปีนไปบนภู.. ที่สูงชันนั้นตกมาก็ไม่เจ็บ ตลอดจนไปยืนอยู่บนภูก็ไม่หนาว..ผมคิด