30 มกราคม 2568

slow life

วันที่ 30ปี 2025...
วันนี้ สโลไลฟ เดินไปแยบเชื่องช้า ระบบรีเฟอรเป็นใจมาล่มอีก ทั้งจังหวัด ...
รักจะมช้ไอทีต้องทำใจกับระบบล่ม ต้องมีแผนสำรองและแผนที่ยังสามารถที่จะใช้ชีวิตตาอไปได้อย่างใกล้เคียงกับปกติมากที่สุด ผม ก้อ สับปะหงกไปตรวจไปตามสภาพเหตุปัจจัยในค่ำคืนก่อนหน้า..อยู่ดี คนไข้อาจจะสงสัยว่าทำไมเรานอบน้อม หัวค่อยๆจะหล่นจากคอ ..
บางจังหวะอาจจะเป็นภาพนิ่ง 55 ..
พอช่วงบ่าย ก้อเดินไปเจ้าร่วมประขุมกับทีมสุขภาพจิต ...คอนเฟอเร้นซ์ไม่ตายฟรี ตายสิบเกิดแสน กับการทบทวนdead case ที่ฆ่าตัวตายสำเร็จ ...มีพ่อกำนันจากป่าบงและอสม.ป่าบงเข้าร่วม หนองแฝก ขัวมุงรวม สามราย สำหรับ ไตรมาสแรก กับการขับเคลื่อนในระยะต่อไป ในระดับอำเภอ วันนี้มีหมอฟุคเข้าร่วมพร้อมแชรประสบการณ์ ในเขตตำบลยางเนิ้ง .
และการแลกเปลี่ยนความคิดจากจนท. ได้ข้อวรุปและไอเดียในการดำเนินงานต่อมากมาย ไม่ว่า การทำทารุนกรรมทางวาจา ที่ส่งผลเป็นเหมือนดั่งฆาตกรต่อเนื่อง ,หรือ ขนม. ท่านกนึ่งบอกว่าก่อนจะถึงฟางเส้นสุดท้ายของผป.เราจะทำอะไรได้บ้าง,การเพิ่มกลุ่มเป้าหมายเฉพาะบ้านที่ทางพื้นที่ควรพิจารณาเพิ่ม, การจัดกระบวนการกับกลุ่มเสี่ยง แล้วค่อมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในวิธีการกัน  การแบ่งกลุ่มวัยเพื่อจัดกิจกรรมก้อมีความหมายในการขับเคลื่อน การคัดกรองรายเดือน การสร้สงแกนนำครอบครัวในครอบครัวที่มีผป.กบุ่มเสี่ยงคือนอกจากเคาะปนะตูย้าน พอเจอแล้วให้เขย่าด้วยการให้ความรผุ้เรื่องการสื่อสาร ดารมห้คำปรึกษาเบื้องต้น..
เคาะแล้วเขย่า ก้อเคาจะเขย่าต้องทำการขึ้นทะเบียน(อาจจะสอดคล้องกับเอการด์เดิม)
การนำมาตรการต่างๆนานสู่การปฏิบัติ..อาจจะใช้คำว่าขะย้อนจะได้รึเปล่า เดี่ยวคงจะต้องไปรึกษาผู้รู้ทางภาษาเพิ่มเติม..
ผ่านวันนี้ไปอย่างสโลวไลฟ์ ...
แต่ก้อมีข่าวดีในงานไอทีว่า ...เทเลได้ทางออกเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆล่ะ..

29 มกราคม 2568

30012025

จิตเวช ....ฆ่าตัวตาย..
ซึมเศร้า..การดำเนินงานในปีต่อไป ...

risk owner

วันที่ 29ปี 2025..
วันนี้คนเข้าประชุมมามากเป็นพิเศษ ..นอกจากRm แล้ว ห้องประชุมอีกสองห้องก่อไม่ว่างมีการคุยกันเรื่องของ NCD ห้องนึง อีกห้องเป็นเรือง การดูแลประคับประคอง ความคึกคักเริ่มก่อเกิด ..ส่วนผม ก้อคุยเรื่อง ของ RISK OWNER...จัดประชุมสองรุ่นเพื่อทำความเข้าใจบทบาทหน้าที่ ของเจ้าของความเสี่ยง เราก้อเอาเรื่องของ9 เรื่องมาเป็นต้นแบบ จุดหมายคือ การกระจายอำนาจ...
ใช้เวลาไป ชม. เดียว คุยเรื่องสั้นๆ ..จะได้ไม่เครียดเกินไป ...พร้อมการแบ่งกลุ่มกันเพื่อไปทำเรื่อง TRIGGER ....
ความหวังในเรื่องของการหาการมีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนการบริหารความเสี่ยง และงานพัฒนา ให้ทุกคนมีความเป็นเจ้าของไม่ใช่ของคนใดคนหนึ่ง สร้างการประสานระหว่างโครงสร้างบริหารและโครงสร้างพัฒนาคุณภาพมิให้เกืดการแยกกันเดินหากแต่เดินไปด้วยกัน เพื่อมิให้เกิดความโดดเดี่ยวและแปลกแยก..
จนมีแต่คนอยากจะลาออกจากการช่วยกันทำงานไป.. มีสมาชิกใหม่มาเข้าร่วมเพิ่ม ได้มีการคุยย่อๆให้ฟังกับจนท.ใหม่จะได้เห็นภาพรวม และไม่รู้สึกถูกทอดทิ้ง 
พอตกบ่ายเปลี่ยนโหมดมาสู่ การอยู่เวรวันนี้ คนมามีส่วนร่วมในการอยู่เวรพอพอกับการประชุม...คนไข้ส่งเวรม่ดีดี ก้อความดันต่ำ..แก้ชอคกันเบาๆเป็นการเริ่มเวร คนไข้ตัวเหลือง เจ้ามาสักพักเกิดหอบเหรื่อยพ่นยาไปมา จณะทำอัลตราซาวน์ก้อไม่ไหวตาบอยตัวเย็นได้ใส่ท่อช่วยหายใจไป อีก ...สักพัก ก้อหัวใจไม่เต้น ปั้มไป ชุดแรก ต่อมา หัวใจหยุดเต้นอีกรอบ ปั้มอีก คนไข้ในตึกอีกคนอยู่ดีดี ก้อ หายใจเหนื่อยลำบากเกิดเนื้องอกแตกในท้องเลือดออก วิ้งเข้าไปปั้ม พร้อมใส่ท่อ ปั้มกันได้ไม่ครบดี ที่ห้องฉุกเฉินก้อ หัวใจหยุดอีกรอบ.. สักไม่นาน คนไข้ สโตรก อัทพาตก้อเข้ามา จำเป้นต้องใส่ท่อ และส่งตัวแบบเร่งด่วน ฟาสแทรก ตายที่บ้านอีกหนึ่งทำให้มีโอกาสขี่รถเล่น
แผลที่หัวที่เคยฝากพยาบาลช่วยเย็บก้อเป้นใจเลือดออกพุ่งพล่าน อีกราย มีแผลฉีกที่เปลือกตาจำเป็นต้องบรรจงด้วยไหมเยบเบอร6-0  ประมานว่าไหมอยู่ไหน เพ่งสายตากันสุด ..สักพัก คนไข้ตกบันไดกระดูกซี่โครงหักไป หกซี่ได้ใา่ท่อระบายทรวงอก ...ยายเข้ามาในห้องแบบเงียบๆก้อมีน้ำในปอดในเจาะระบายน้ำออกอีกลิตรนึง เด็กในท้องแม่ก้ออยากจะออกมาดูโลกแล้ว ...เมาหัว ท้องเสีย ไข้หวัดใหญ่ พร้อมใจกันมารอตรวจ ...ยาพ่น พ่นควันขโมงทั้งในห้องตู้ปลาที่กันไว้ และนั่งรอด้านหน้าห้องตู้ปลา ...
อีกหลายรูปแบบที่จักรวาลบรรจงสร้างเข้ามา ..
ขอบคุณบุญบารมีที่ร่วมกันก่อ ...คุณยายมนตึกเกิดอาการเพ้อ ..ตอนดึกๆ ไปใส่ท่อในตึกคนไข้ในอีกราย
อาจจะเล่าไม่ครบ .ต้องขออภัยไว้ การมีส่วนร่วมยังไม่หยุดหย่อนเพราะจนท. ส่วนนึงต้องไปส่งคนไข้ที่ไปที่อื่นทำให้จำนวนตั้งรับลดลงเหมือนทีมบอลที่เพื่อนร่วมทีมโดนใบแดง...
เหลือ เก้าคนประมาณนั้น...
ยังไงซะ มาม่า ก้อรอปิดท้ายฉากนี้ แล้วเริ่มต้นฉากใหม่ด้วยข้าวเหนียวหมูปิ้ง...พร้อมความหนืดๆของการเขยื้อนร่าง...ชีวิตก้อยังคงดำเนินต่อไป พระอาทิตย์ยังคงส่องแสงฝ่าฝุ่นลงมาเท่าที่ทำได้... .

ผ้าขี้ริ้ว

วันที่ 28 ปี 2025 วันนี้มา ตรวจที่รพ.สต. ตามปกติวันอังคาร..
คนไข้บางตา กว่าทุกวัน เรยเปิดเฟสบุคเล่นตอนเที่ยงๆ  มีคนพูดกันในเวบว่า พอวันที่หมอลงไปทีรพ..สต. ...เป็นวันที่จนท.ลำบากใจมากที่สุด ...
อ่านเจอเสรจผมก้อเกิดความแปลกแยก..
อาจจะเหมือนทางจักรยาน ที่ขอมีเลนของตัวเองวิ่งข้างทางถนนปกติ 
รู้สึกเฉกเช่น
..เป็นของฟุ่มเฟือยที่คนหามาใส่เป็นเครื่องประดับหรือเอามาวางให้กินพื้นที่ในบ้าน
รู้สึก...
ครั้นพอมารพ. พอมาทบทวนชีวิตก็อเกิดความรู้สึกแย่ไม่แพ้กัน....เราอาจเป็นลอตเตอรี่ที่ไม่ถูกรางวัล .
ทารซานอยู่ป่าเขาก้อว่าเป็นไอ้มนุษย์คน อยู่เมืองอยู่กับคนก้อเป็นวานร..
พอตกบ่าย ไปร่วมสวัสดีปีใหม่..กับทีมรพ.สต. ไปที่โรงงานกระดาษ โกเด .โกเด บอกว่า ..ชีวิตอยู่มุมมองทัศนคติความเชื่อ ...
บอก คนที่มีทัศนคติว่า ชาติหน้ามีจริง กัยคนที่เชื่อว่าเราเกิดมามีชาติเดียว มันต่างกัน..เชื่ออย่างนึงชีวิตเปลี่ยน ...
ผมเรยกลับมาสร้างมุมมองให้บวกๆไว้ ...
ชีวิตผมก้อดั่งผ้าขี้ริ้ว เมื่อมีคนเห็นคุณค่าก้อเอาไปเช็ดพื้น เช็ดโน่นเช็ดนี้ให้สะอาด พอไม่มีประโยชนก้อวางทิ้งไว้ สักพัก ก้อ เอามาซักผ้าแล้วเช็ดใหม่ เอาเป็นตอนเขาเอาไปเช็ด เราก้อตั้งใจดูดซัับความเปื้อนให้มากที่สุด เพื่อความสะอาดที่จะได้ปรากฎไว้

26 มกราคม 2568

อา0202

ส0102

ศ3101

ผ่าต่อไป

พฤ3001

Dead case confrence

จ.2701

วันนี้.
กรรมการบริการดิจิทัล..ครั้งแรก..
10หัวข้อสนทนา ...เป็นก้าวแรก..ที่รวมตัวคุยกันอย่างเป็นจริงจัง แต่หลายเรื่องทำได้ยากยิ่ง นับเป็นสิ่งที่คุยมีปัญหาในเกือบทุกทางออก แต่ก้อมีอยู่ให้เห็นบ้าง...
เรื่องไอทีมองให้ไกลก้อไกล แต่ถึงเวลาหนึ่งมันจะแค่เอื้อมมาก แม้ว่า เราจะอยู่ถิ่นไกลก้อตาม ..
แต่ต้องเป็นกิจกรรมที่ก้อเกิดประโยชน์ ..
เราจะต้องไม่เสียใจในสิ่งที่ทำลงไป ...


พ2901

คุยกะ risk owner..

อ.2801

พักผ่อนสุดขีด

วันที่ 26 ปี 2025..
ลูกคนนึงออกบ้านแต่เช้าทั้งๆเป็นวันอาทิตย์ บอกเป็นกิจกรรมคณะ  อีกคนนึงออกบ่ายสาม บอกไปเก็บข้อมูล..
เมื่อลูกเริ่มโต พ่อก้อเริ่มเฒ่าลงมาทันที ...
..ไม่รู้จะทำอะไรนั่งเตรียมงานอาทิตย์หน้า ระลึกว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอาทิตย์หน้า ..บ้าง
เวลาเหลือไปเก็บกล้วยในสวน มา ปัญหาคือ จะรู้ได้งัยว่าสุกและควรเก็บมาแล้ว..55
เมื่่อเหลี่ยมหาย แล้วก้อมันล้ม...55..ได้ปลีมาหัวนึง..
กลับมานั่งเล่นเฟสบุค ไถไปสองชม. เจอแต่โฆษณาชวนร่วมกลุ่มหุ้น...

ตอนเยนร่วมกระแส มหกรรมอาหาร ก้องภพ...
หมดไปวันหนึ่ง

วันที่จะเกษียนจะง่อมเหงาขนาดไหน..






24 มกราคม 2568

ส่องกล้อง3 ราย

วันที่ 25 ปี 2025..
ส่องกล้อง สามราย พร้อมทำแผล burn ในนาม ศูนย์ สมานแผล..
เหลืออีก 10ราย ก้อจะครบโครงการคัดกรองของปี 2567 ก้อล่วงเลยมา 5เดือนเรย...
มันสะท้อนความจริงที่ว่าสิ่งที่คิดกับสิ่งทำมันไม่เหมือนกัน..จริงๆ 
มันมีอุปสรรค และข้อจำกัด ที่ทำให้ภาพฝันที่วาดไว้กลายเป็นมะโนไปโดยปริยาย..
กลับมาบ้าน วันเสาร์ อ่านหนังสือ รมณีย์ ...
เมื่อ
เมื่อมีนชื่อ มฆะ มีความตั้งใจในการทำพื้นที่ให้ดีงาม มีแต่คนชอบ ก้อเข้าไปใช้พื้นที่ นายมฆะ ก้อทำพื้นที่ใหม่อึก ทำไปเรื่อยไป ก้อโดนแย่งไปเรื่อยๆ มฆะ ก้อทำจนมีคนเห็นด้วยมาร่วมทีม โดยพยายามทำดี สร้างพื้นที่ ให้เกิดความรมณีย์ เช้ามาทำงานแล้วสรุปทำรัยกันมั่งมุ่งแก้ไขปรับปรุงต่อไป ชุมชนพากันเลิกเหล้าเลิกการพนัน แต่เจ้าของโรงเหล้าและพนันบอกว่าทำได้งัยเดี่ยวกิจการก้อเจ๊งนะสิ ...คนต้องกิเหล้าต้องเล่นพนัน เกิดกาีขัดขวาง และไให้ความเห็นพระราชา สุดท้ายสั่งประหารชีวิตให้ช้างเหยียบ ปรากฎว่าช้างไม่เหยียบ พระราชาเอะใจ จึงมีการสอบถามสุดท้ายทำโทษเจ้าของโรงเหล้าให้เป็นผู้รับใช้กลุ่มคนดังกล่าวพร้อมให้ช้างไว้ใช้งาน
และได้ข้อสรุปว่าการทำบุญ ด้วยการสร้างสรรค์ชุมชน ให้เกิดความรมณีย์ นี้เป็นบุญที่ทำให้นายมฆะไม่ถูกช้างเหยียบตาย ก้อเกิดการสร้างรมณีย์ ขึ้นเรื่อยๆ  ... เกณฑ์ขั้นต่ำของรมณีย์ คือ ว่า 1.ร่มไม้และสายน้ำ 2.ถิ่นทำเลงาม 3.คมนาคมดี 4.มีแต่คนเป็นมิตร 
ร่วมสร้างรมณีย์ กันเถิดนักบุญทั้งหลาย