การพัฒนาที่ยั่งยืน.. สืบเนื่องจากไข้เลือดออก

การพัฒนาที่ยั่งๆยืนยืน
เป็นอะไรที่คนในแวดวงพัฒนาน่าจะพูดถึงกันมาก แต่พอบางทีมาทำงานไปทำงานมา ความคิดที่อาจจะเป็นเรื่องของการตกลงไปในร่องอารมณ์ มันทำให้เรา ละเลยไป
เราอยากให้มันเป็น .. มากกว่าอยากจะทำให้คนอื่นรู้สึกอยาก
ทำอย่างไรให้เขาอยากจะดีกว่า
พี่กำพลจาก สสจ. ถ้าทุกอย่างรู้ว่าเป็นปัญหาที่พวกเราจะต้องแก้ไข เป็นความฝันที่พวกเราอยากจะเป็น จะทำกันอย่างไร ... นี่น่าจะเป็นการพัฒนาที่ยั่งยืนกระมัง
ผมกำลังคิดว่าจะหาวิธีอะไรใหม่ใหม่มาพัฒนาได้อย่างไร
ผมนั่งคุยเรื่องของการควบคุมไข้เลือดออก เพราะว่าปีนี้อาจจะเป็นปัญหาได้ใหม่อีกรอบ
การหาหนทางแก้ไข ยังคงต้องมีการเพิ่มรางวัล แต่ผมก็คิดวิธีอื่นไม่ออกเลยว่าจะทำวิธีอื่นยังไงดี
ก็ได้ลองทั้งสองวิธีประสมประสานกัน ไม่ว่าจะเป็นการล้อมวงสนทนาร่วมกัน และ การให้มาตรการของพวกเราเอง ตลอดจนมาตรการของชาวบ้านตามธรรมชาติของเขา ก็นำมารวมกัน กว่าจะพิสูจน์ได้ก็ คงสิ้นปีโน่นแหละครับ
แต่ปีนี้โชคดีที่ อบจ.จะให้เครื่องพ่น ULV กับทางเครือข่ายสุขภาพปาย เพระว่า ปีที่แล้วมีการระบาด อย่างหนัก ต้องขอบคุณ ท่านนายก อบจ.มา ณ.โอกาสนี้ด้วยนะครับ
ต่อจากนี้ไปก็เป็นฉากต่อไปที่หาทางป้องกัน จนบัดนี้ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าตามองค์คสวามรู้ที่เรามีอยู่นั้นจะถูกต้องหรือ พอเพียงต่อการแก้ไขหรือไม่ แต่ก็เป็นการเรียนรู้ต่อไปครับ
ห้องหนึ่งที่อยู่ เมืองปาย ... 30/3/2552

พึ่บ

เวลาผ่านไปในแต่ละวัน หลายเรื่องต้องวเร่งรีบ หลายเรื่องต้องเคลื่อนไหวไปด้วยความช้า ผม เข้าใจความคิดนี้ดี เหมืนอกับที่ใครมใกพูดว่า .. เร็วให้ได้ ช้าให้เป็น .. อาจผิดพลาดข้อความนิดหน่อยได้ เพระว่าความจำของผมก็เลอะเลือนไปตามอายุ อะไรเล่าจะคงทนถาวร ผมไม่เคยเห็น แต่ก็ยังอยากเห็นครับ
ขณะที่ผมกำลังเร่งรีบอยู่ที่ ห้องฉุกเฉิน แน่นอน ใครอยากเห็นอะไรที่เชื่องช้าที่ห้องนั้น บางทีมันก็ขัดกันในห้องนั้น อย่างเช่นการตรวจคนไข้แบบ OPD ในห้อง ER มันเป็นอะไรที่ขัดกัน ก็มีคความพยายามแยก แต่ก็ติดอยู่ด้วย โครงสร้างทางกายภาพด้านอาคารและสถานที่
ผมก็ต้องเร่งรีบตามปกติ มีคนไข้ ต้องการจี้หูดอยู่ คนเดียว แต่ว่ามีหลายหูดครั บ
ผมก็เอา โพรวิดีน ป้าย แล้วก็จี้ ได้ 1 อัน ผมทำอีกอย่างคล่องแคล่ว ในหูดอีกอัน ก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เดชะบุญ โพรวิดีน หมดครับ ผมก็หยิบเอา อัลกอฮอล์ ทาลงหูอีกอันอย่าวรวดเร็ว แล้วก็จี้... พึ่บครับ ไฟลุก แล้วก็ลอยขึ้นตามการระเหยของอัลกอฮอล์ คนไข้ร้องโวยวายอย่างตกใจ แต่ผมก็รู้จักการเชื่องช้า ครับ คือไม่กระโตกโหวหวาก เอาผ้าช่องตบตบ ให้ไฟมันดับลง แต่ขนของคนไข้ก็เกรียมเกรียมไป พอเอาผ้าเช็แห้งแห้ง ผมก็จี้จี้ต่อไป แล้วทำอทุกอย่างเหมือนกับยไม่มีอะไรเกิดขึ้น ..
แต่ ผมขำครับ
.. อีกแหละครับถ้าเปแนอะไรมากกว่าก็คงขำไม่ออก หรือ ว่า ถ้าเกิดกับตัวเราเองก็คงขำไม่ออกเหมือนกัน
ต้องขออภัยผู้มรับบริการในคงามเร่งรีบของผมด้วยนะครั บ