วันที่ 92 ปี 2025
คนไข้มาเป็น stroke ตอนเช้า เมียคนไข้บอกตี 5 ยังคุยกันอยู่ หกโมงไปซะแล้ว ...
ช่วงนี้มีเหตุการณ์ที่ชวนให้คิดว่า การมีอยู่มันพร้อมที่จะไม่มี เสมอ พอพอกับบุคลากร รพ. ที่อยู่ดีดี ก้อยื่นลาออก ยื่นย้าย ..
..การ burnout มีได้เสมอ เรย ผมนึกถึงวันวานในอดีต ก้อมีอาการอาจจะ burnout รึเปล่าก้อไม่แน่ใจสมัยก่อนมันไม่มีคำนี้ หรือว่าจะไม่โด่งดัง..
แต่ผมก้อแก้ด้วยการเดินทาง ...
ออกจากที่เดิมไปตรงที่ใหม่ แล้วก้้อกลับมาอีกที มันก้อใช้ได้ นะครับ ..
วันหนึ่งตอนนั้นผมเป็น ผอ. ที่รพ.แม่ลาน้อยมีหมอคนเดียวทั่งรพ. ผมก้อ จะไปหาเพื่อนที่ เชียงใหม่.. ก่อนที่จะวิ่งขึ้นรถเปรมประชา พยาบาลก้อวิ่งตาม หมอเซ็น ..นี่ก่อน พอขึ้นรถไป... ไอ้น้องเข้าข้างในเรย เสียงกระเป็ารถดังลั่นเข้ามา
การเปลี่ยนอันฉับพลันเหมือนเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไป..รถพามาลงถึงอาเขต ที่เชียงใหม่
เจ้าของรถแดงก้อเข้ามารุม ไปโน่นไปนี่..มั้ย ผมเรยตัดรำคาญตรงนั้น แล้วเดินออกจากอาเขตไปที่ถนน เพื่อเดินไปหาเพื่อน ...ที่รพ.สวนดอก
..
เดินไปเรื่อยๆแบกกระเป๋าสีเขียวทรงเหมือนเป้ทหาร ...ก้อมีรถแดงคันนึงตามมา บีบแตรๆ
ผมหันไปเจอลุวขับรถแดง มากะป้านั่งคู่เป็นแม่ย่านางประจำรถ ถามผมว่าจะไปไหน ผมบอก จะไปสวนดอก ครับ
หูย... สองคนตะโกนพร้อมกัน
ไกล .เขาปิดไม่ให้ญาติเยี่ยมแล้ว..
ผม ยืนงง ไม่ทันได้พูดอะไร
ขึ้นรถ ก่อน ..
ขอบคุณครับ..
เดี่ยวพรุ่งนี้ไปส่ง..
ในใจผมคิด คุณลุงกะคุณป้าใจดีจริงๆ
ขับไประหว่างทาง คุณป้าก้้อเปิดกระจก มา ด้านหลัง สามารถคุยกับคนมี่นั่งข้างหลังได้ ..
กระเป๋านั่นระวังนะ เดี่ยวโดนขโมย
อันตราย ดูให้ดีดี
ครับ ผมตอบ..พร้อมกอดกระเป๋าไว้แน่น..
ลุงบอกว่า กว่าจะไปถึงสวนดอก เขาปิดไม่ให้เยี่ยม เดี่ยวลุงไปส่งให้ ลุงพูดย้ำ
แล้วรถลุง ก้อเลี้ยวเข้ามาตรงสถานนีรถไฟ

ตรงรูปนี่เรย เป็นบริเวณทีผมจำได้ อต่สมียก่อน มันจะดู แน่นหนา เต็มไปด้วยเก้าอี้ วางไปแบบไม่เป็นระเบียบเท่าไหร่
คุณลุงแกจอดรถ อล้วก้อพาผม มาตรงนี้หล่ะ

แล้วแกก้อบอก กับคนที่นั่งดูทีวี เป็นการแข่งบอลอะไรสักอย่างแถวนั้น คนเชียรบอลเต็มไปหมด
ไอ้น้องนี่มาจากแม่ฮ่องสอน จะไปสวนดอก ..
ป่านนี้ปิดหมดแล้ว ให้นอนนี่ก่อนนะ ...ลุงตะโกนฝากฝังผม
ผมก้อส่งยิ้มให้กับคนที่ สบตามา
แล้วผมก้อนอนแถวนั้นหละครับ .
นอนบนเก้าอี้ยาวๆ หลับไปเป็นช่วงๆ แต่ก้อถูก ยุงถล่มใบหน้าอันอ่อนหวานของผม ..
ผมก้อลืมตาตื่น คิดในใจว่า เราทำยังงัยดี
ผมเห็นลุงแก้้ดินไปมาแถวนั้น..
สักพักใหญ่ มี รถไฟมา พร้อมกับการเคล่อนขิงผู้คน ทั้งลงมาจากรถไฟ และคนวิ่งไปหาผุ้โดยสารที่ลงมา ความชุลมุนเกิดแถวนั้น
ผมตัดสินใจ เดินออกมาจาก สถานีรถไฟ ท่ามกลางความชุลมุนนั้น
ในใจก้อมีความรู้สึกซาบซึ่ง พร้อมรู้สึกผิดที่จากลุงรถแดงออกมา ...
แล่วผมก้อเดินต่อไปที่รพ.สวนดอกหาเพื่อน
ที่พักหอ แถวนั้น ในใจยังคิเว่าถ้าลุงแกกาผมไม่เจอจะทำยังงัย..แกจะว่าเรามั้ยน้อ .
ยังก้อตาม ผมขอขอบคุณคุณลุงมากๆครับ