ก่อนสิ้นปี 2555

28/12/55 ....
เกิดการเปลี่ยนแปลงในชีวิตไปเรื่อยๆ ... ตามจังหวะเวลา และเรื่องราวที่ผ่านเข้ามา ...
ในบางครั้งสิ่งที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ก็ทำให้ตั้งตัวไม่ค่อยติดเหมือนกัน
เริ่มเห็นสัจธรรมอะไรบางอย่าง ...
เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป
เมื่อเราโฟกัสเรื่องอะไร มันก็ยิ่งใหญ่ ใหญ่โตสำหรับเรา..
เมื่อห่างออกไปจากเรื่องราวบางอย่างมันก็เงียบงัน .. ดับไป
....
อารมณ์ก่อนสิ้นปี 2555

คำคมจากคาราบาว

เราไม่สามารถทรยศ กับสิ่งที่เรารักได้

...

อยู่เวรอีกวัน

... ผมได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนกับพยาบาลอีกท่าน ในประเด็นว่า ถูกต้องหรือถูกใจ เป็นคำถามที่หลายคนบ่นมากมากเมื่อสมัยที่คำว่า ผู้ป่วยเป็นศูนย์กลาง และเกิดประเด็นเชิงประชดประชัน ...
จนเหมือนกับว่าต้องเลือกฝั่งใดฝั่งหนึ่ง
แต่ผมก็เกิดอารมณ์ว่า ทำไมต้องเลือกฝั่งใดฝั่งหนึ่ง เพราะชีวิตไม่เป็นอย่างนั้น ... ความตรงกลางครับ ความสดุลระหว่าง care process กับ service focus ... เมื่อประสานลงตัว ก็ไม่เกิดความขัดแย้งและความอารมณ์เสีย  ซึ่
ผมเองก็พยายามปรับปรุงตัวเองอย่างมาก เหมือนกัน

รำพันตอนอยู่เวร

การเปลี่ยนแปลงของชีวิต นั้น สุดจะคาดเดา
บางครั้งสิ่งที่เราตั้งเป้าวาดหวัง มันก็ไม่เป็นดั่งฝัน
การมองในเชิงบวก มองโลกในแง่ดี ดุจดังการปลอบโนให้มีพลังแห่งหัวใจในการก้าวสูสิ่งที่ฝันใฝ่
....
บางเรื่องราวเหลือเชื่อตัวเอง
มากเกิน น้อยเกิน ดูเหมือนดั่งธรรมชาติที่บรรจงจัดสรรให้เราโดยมิได้ประชุมกัน
สมคบ 28/7/55

ประสบการณ์การโดนสัมภาษณ์

ต้องตอบคำถามว่าการงานที่ผ่านมาทำอะไรบ้าง ... กับกรรมการพิจารณาบุคคลากร
จนรู้สึกผิดอะไรบางอย่างเมื่อตอบไป และ เมื่อการถูกถามเสร็จสิ้น

ผมนั่งคิดอยู่ 2-3 คืนเพื่อตรวจสอบตัวเอง ... ว่าที่ผ่านมามันไร้สาระหรือเปล่า
1. ตรวจคนไข้ตามปกติ
2. ผ่าตัดตามร.พ.ชุมชน
3. หาวิธีทางเลือกในการรักษาผู้ปวย
4. หาความรู้เพิ่มเติมไปเรื่อยๆ
5. ทำงานพัฒนาคุณภาพตามสถานการณ์
6. ทำงานชุมชนเมื่อมีโอกาส (ถ้าไม่มีโอกาสก็ไม่ทำ)

ผมถูกถามว่า
 
    อะไรคือความยั่งยืน
    อะไรคือผลลัพธ์
    อยากได้ผลงานในช่วงสองปีนี้
    ทำยังไงให้ได้งานมากๆ
    ใช้หลักอะไรในการบริหารคน

คำถามหลายคำทำให้ผมได้คิด ได้พูดในสิ่งที่เคยคิดไว้ .. แม้ว่าอาจจะไม่ถูกใจกับ กรรมการ แต่ ว่า ...
ก็ดีที่ได้พูดอะไรบางอย่างออกไป .. แล้วก็ ดีใจกับตนเองครับที่ไม่มีอาการสั่น เท่าไหร่ แต่รู้สึกแค้ว่าคงไม่ถูกใจกรรมการครับ .... แล้วสูดท้ายก็โล่งอกไป ... มานั่งคิดว่าการจะเป็นคดีทำไมยากจัง ...
กระบวนการการหาสิ่งดียากยิ่งนัก ... ทำไมมันไม่ง่ายแล้วคนจะอยากเป็นคนดีมากขึ้นหรือเปล่า ...

ผมทำแบบนี้มา 16 ปีแล้ว (2537-2555) ณ.ตอนนี้ ผมย้ายมาทำงานที่ร.พ.หางดง .... สถานที่ที่ ทุกอย่างเปลี่ยนไปจากชีวิตช่วง 16 ปีที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง .... และจากนี้ไปอีก 20 ปีผมก็คงอยู่ที่นี่ต่อไป หากไม่มีอุบัติเหตุทางชีวิตและสังคมจนรุนแรงที่จะทำให้ผมต้องเปลี่ยนที่ทำงาน....

ผมออกมาจากสสจ. แล้วมุ่งหน้าสู่หางดง ฝนตกใส่เนื้อตัวของผมช่วงใกล้ๆ จะถึงหางดงราวกับจะเหมือนคำปลอบใจอะไรบางอย่าง ... ช่างมันเหอะครับ 


แสวงหาความสมดุลแห่งชีวิตต่อไป ครับ 
มีหนังสือเล่มนึง(จำที่มาไม่ได้)บอกว่าชีวิตสมดุลมีอยู่ 7 ด้าน

1. การเงิน
2. การงานอาชีพ
3. ครอบครัว
4. สังคม ประเทศชาติ ชุมชน เพื่อนฝูง
5. จิตวิญญาณ
6. การศึกษา
7. การดูแลสุขภาพ

ผมอาจจะเอาหลักยึดนี้ไปดำเนินชีวิตต่อไป .... สมดุลแห่งชีวิต 

ว่าด้วยใบรับรองแพทย์ตอนที่ 1

ทำงานมาก็หลายปี พอมีคนมาขอใบรับรองแพทย์นอกเวลา ครับ  มักจะโดนเจ้าหน้าที่แทบทุกคนบอกว่า ให้มาเอาในเวลา ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ....
นี่เป็นความเท่าเทียมกันทางด้านการบริการของพวกเรา .... อันนี้ยืนยันได้
ผมกลับมานั่งคิดว่า ... ทำไม
หลยคนบอกว่าเดี๋ยวคนไข้ติดนิสัยในการมาร.พ.นอกเวลา ... เป็นการดัดนิสัย หรือ อาจจะเรียกสวยสวยว่า ปรับพฤติกรรม .... แต่ก็ยังไม่เห็นข้อมูลแห่งการปรับพฤติกรรมนั้นนั้น  ...
สายตาเขียวจะเกิดขึ้นทันที ที่มีคนมาขอ แล้วก็ ถ้าผมอยู่เวรแล้วบอกว่า ได้สิ ...
ผมนึกถึงว่า ผมเองก็ไม่ค่อยมีเวลา ถ้าจะต้องมาเข้าแถวรอคิว เพื่อเอาใรับรองแพทย์ เซ็นแก๊กเดียวเพื่อบอกว่า เราแข็งแรงดี ... อือม์ ...
สำหรับเจ้าหน้าที่เองก็ยังไใ่เห็นมีใครเข้าแถวรอสักคน .. (แต่ก็อาจจะมีบ้างนะครับ) เรื่องี้มันอาจจะไม่เป็นปัญหา ... บางเวลา คนไข้ก็ไม่มี อยู่ดีดีก็มีนักรเียนร.ด.มาสองสามคนมาขอ ...ผมเองก็ให้ไป ลายเปซ็นนี้ไม่ได้หวง แต่ครับแต่ ... ในวงการแพทย์เราจะเจอพวกที่ชอบมาขอใบรับรองแพทย์แต่ไม่ได้ป่วยจริง .. แล้วเราเองก็ไม่รู้หรอกครับ ... อย่างปวดหัวมากมากมากมาก ไม่ไหวแล้วมาขอพักผ่อนใบรับรองแพทย์ ... หรือว่า ผมท้องเสียไม่ไหวแล้ว แต่ตอนี้หยุดแล้วตอนนี้เพลี ยมาก  ... อันว่าด้วยใบรับรองแพทย์น่าจะมีต่อนึกได้แค่นี้ครับ ... เรื่องมันเกิดแต่เหตุ ....

เข้าใจไว้

การทืำงาน อย่างปกติ คือการอยนู่ของมันไปอย่างนั้น ... ผู้คนน่าจะชอบงานที่ไม่มีปัญหาอะไรซักอย่างเลย
ทุกอย่างหมุนไปตามปกติ
ไม่มีอะไรสะดุด
ไม่มีงานที่นอกเหนือจาก แต่ถ้าเป็นอย่างนี้จะแก้กันยังไง

การพัฒนาคุณภาพที่โฮงยาดอยสะเก็ด: คำคม สะดุดใจ

การพัฒนาคุณภาพที่โฮงยาดอยสะเก็ด: คำคม สะดุดใจ: อย่าไปให้ความสำคัญกับใครบางคน เมื่อคุณเป็นแค่ทางเลือกของเขา. สัมพันธภาพจะดีที่สุดเมื่อทั้ งสองฝ่ายให้ความสำคัญกันอย่ างสมดุลย์ ไม่ต้องสาธย...

การคิดได้ทีหลัง

มีเหมือนกันที่ฟังคนหนึ่งพูดไปแล้ว กลับมาคิดอีกที ได้อีกแบบ ... เอ๊ะมันผิดหรือเปล่า
หรือว่า คนอื่นคิดก่อนหน้าแล้ว ต่อมา เราก้คิดอีกแต่ไม่เหมือนเขา ... มันผิดหรือเปล่า
ที่คนเรานั้นคิดไม่เหมือนกัน ..หรือว่า การคิดไม่เหมือนมันเป็นการสร้างความแตกแยกหรือเปล่า
ทำไม แต่ดูเหมือน ..ง บางอารมณือาจรู้สึกอย่างนั้น การคิดเห็นที่แตกต่างจากผู้หลักผู้ใหญ่ทำให้เกิดคนมาทำท่า ชู่ว์ ชู่ว์ เอานิ้วชี้ ชี้ไปที่จมูก เอานิ้ววางไว้บนปาก ...
ทำไม ..
ค่านิยม .. คืออะไร
ใครถูก ใครผิด

บางทีการทำงานไปวันวันสิ่งดีเหมือนกัน เราไม่ควรเรียกว่าว่าไปวันวัน เพราะมันเป็นการมองในแง่ลบเกินไป เราควรบอกว่า เราทำงานอย่างรู้ปัจจุบันขณะ
อือม์