คำคมจากคาราบาว

เราไม่สามารถทรยศ กับสิ่งที่เรารักได้

...

อยู่เวรอีกวัน

... ผมได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนกับพยาบาลอีกท่าน ในประเด็นว่า ถูกต้องหรือถูกใจ เป็นคำถามที่หลายคนบ่นมากมากเมื่อสมัยที่คำว่า ผู้ป่วยเป็นศูนย์กลาง และเกิดประเด็นเชิงประชดประชัน ...
จนเหมือนกับว่าต้องเลือกฝั่งใดฝั่งหนึ่ง
แต่ผมก็เกิดอารมณ์ว่า ทำไมต้องเลือกฝั่งใดฝั่งหนึ่ง เพราะชีวิตไม่เป็นอย่างนั้น ... ความตรงกลางครับ ความสดุลระหว่าง care process กับ service focus ... เมื่อประสานลงตัว ก็ไม่เกิดความขัดแย้งและความอารมณ์เสีย  ซึ่
ผมเองก็พยายามปรับปรุงตัวเองอย่างมาก เหมือนกัน

รำพันตอนอยู่เวร

การเปลี่ยนแปลงของชีวิต นั้น สุดจะคาดเดา
บางครั้งสิ่งที่เราตั้งเป้าวาดหวัง มันก็ไม่เป็นดั่งฝัน
การมองในเชิงบวก มองโลกในแง่ดี ดุจดังการปลอบโนให้มีพลังแห่งหัวใจในการก้าวสูสิ่งที่ฝันใฝ่
....
บางเรื่องราวเหลือเชื่อตัวเอง
มากเกิน น้อยเกิน ดูเหมือนดั่งธรรมชาติที่บรรจงจัดสรรให้เราโดยมิได้ประชุมกัน
สมคบ 28/7/55

ประสบการณ์การโดนสัมภาษณ์

ต้องตอบคำถามว่าการงานที่ผ่านมาทำอะไรบ้าง ... กับกรรมการพิจารณาบุคคลากร
จนรู้สึกผิดอะไรบางอย่างเมื่อตอบไป และ เมื่อการถูกถามเสร็จสิ้น

ผมนั่งคิดอยู่ 2-3 คืนเพื่อตรวจสอบตัวเอง ... ว่าที่ผ่านมามันไร้สาระหรือเปล่า
1. ตรวจคนไข้ตามปกติ
2. ผ่าตัดตามร.พ.ชุมชน
3. หาวิธีทางเลือกในการรักษาผู้ปวย
4. หาความรู้เพิ่มเติมไปเรื่อยๆ
5. ทำงานพัฒนาคุณภาพตามสถานการณ์
6. ทำงานชุมชนเมื่อมีโอกาส (ถ้าไม่มีโอกาสก็ไม่ทำ)

ผมถูกถามว่า
 
    อะไรคือความยั่งยืน
    อะไรคือผลลัพธ์
    อยากได้ผลงานในช่วงสองปีนี้
    ทำยังไงให้ได้งานมากๆ
    ใช้หลักอะไรในการบริหารคน

คำถามหลายคำทำให้ผมได้คิด ได้พูดในสิ่งที่เคยคิดไว้ .. แม้ว่าอาจจะไม่ถูกใจกับ กรรมการ แต่ ว่า ...
ก็ดีที่ได้พูดอะไรบางอย่างออกไป .. แล้วก็ ดีใจกับตนเองครับที่ไม่มีอาการสั่น เท่าไหร่ แต่รู้สึกแค้ว่าคงไม่ถูกใจกรรมการครับ .... แล้วสูดท้ายก็โล่งอกไป ... มานั่งคิดว่าการจะเป็นคดีทำไมยากจัง ...
กระบวนการการหาสิ่งดียากยิ่งนัก ... ทำไมมันไม่ง่ายแล้วคนจะอยากเป็นคนดีมากขึ้นหรือเปล่า ...

ผมทำแบบนี้มา 16 ปีแล้ว (2537-2555) ณ.ตอนนี้ ผมย้ายมาทำงานที่ร.พ.หางดง .... สถานที่ที่ ทุกอย่างเปลี่ยนไปจากชีวิตช่วง 16 ปีที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง .... และจากนี้ไปอีก 20 ปีผมก็คงอยู่ที่นี่ต่อไป หากไม่มีอุบัติเหตุทางชีวิตและสังคมจนรุนแรงที่จะทำให้ผมต้องเปลี่ยนที่ทำงาน....

ผมออกมาจากสสจ. แล้วมุ่งหน้าสู่หางดง ฝนตกใส่เนื้อตัวของผมช่วงใกล้ๆ จะถึงหางดงราวกับจะเหมือนคำปลอบใจอะไรบางอย่าง ... ช่างมันเหอะครับ 


แสวงหาความสมดุลแห่งชีวิตต่อไป ครับ 
มีหนังสือเล่มนึง(จำที่มาไม่ได้)บอกว่าชีวิตสมดุลมีอยู่ 7 ด้าน

1. การเงิน
2. การงานอาชีพ
3. ครอบครัว
4. สังคม ประเทศชาติ ชุมชน เพื่อนฝูง
5. จิตวิญญาณ
6. การศึกษา
7. การดูแลสุขภาพ

ผมอาจจะเอาหลักยึดนี้ไปดำเนินชีวิตต่อไป .... สมดุลแห่งชีวิต