ผมเพิ่งออกมาจากตำแหน่งอันยิ่งใหญ่(ในสายตาคนอื่นๆ) โดยออกมาสู่การทำงานที่มีมุมมออัน้อยนิด ในความคิดของผม จากเดิมนั้นเป็นตำแหน่งที่ต้องใช้มุมมองอันมหาศาล และ ทำให้ผมไม่สามารถมองเรื่องเล็ก แม่กระทั่งเห็นว่าเรื่องเล็กเป้ฯเรื่องไม่สำคัญและน่ากวนใจซะมากกว่า
แต่ มันเป็นเรื่องสำคัญ ในมุมมองของคนจำนวนมาก
ที่ยืนแห่งการทำงานของผู้คน ทำให้มุมมองต่องานและ ต่อเรื่องราวในชีวิตนั้นผิดแผกแปลกแยกกันต่างๆ
นี่คือบทสรุปบทหนึ่งที่ผมคิดได้ในขณะจิตนี้
การทบทวนชีวิตที่ผ่านมาทำให้เราไม่ฟุ้งซ่านเหมือนกัน
ตอนเขียนไปเขียนมา ก็รู้สึกว่า เราฟุ้งฟุ้ง เบริเบริ บางทีเสียเวลาไปกับการทำอะไรก็ไม่รู้
อย่างตอนนี้ ที่ทำงานเดิมของผม... ก็ได้ข่าวมีเพื่อนร่วมงานมาเล่าให้ผมฟังว่า ตรงนั้นเขายกเลิกไป แล้วก็ตรงนี้เขาก็ยกเลิกไป ผมมองว่าเป็นเรื่องธรรมดา ผมเคยเปลี่ยนที่ทำงานออกจากตำแหน่งนี้ มา สองครั้ง โดยมาทำงานในอีกตำแหน่งที่เป็นไม่เกี่ยวข้องกับงานเดิม ความรู้สึกคล้ายกัน คือ ไม่มีอะไรยั่งยืน ผมรู้สึกอย่างนี้ทำให้ผมค่อนข้างคิดต่อต้านกับเรื่องการพัฒนาที่ยั่งยืน เพราะผมคิดว่าไม่มีอะไรที่ยั่งยืน
เมื่อหัวเปลี่ยนทุกอย่างก็เปลี่ยนตามมา ยังไม่เห็นมีที่ไหนมีการยกเว้น เพราะทำอย่างเป็นกงล้อที่หมุนไป
สมคบ
คนฝึกเขียน
