พึ่บ

เวลาผ่านไปในแต่ละวัน หลายเรื่องต้องวเร่งรีบ หลายเรื่องต้องเคลื่อนไหวไปด้วยความช้า ผม เข้าใจความคิดนี้ดี เหมืนอกับที่ใครมใกพูดว่า .. เร็วให้ได้ ช้าให้เป็น .. อาจผิดพลาดข้อความนิดหน่อยได้ เพระว่าความจำของผมก็เลอะเลือนไปตามอายุ อะไรเล่าจะคงทนถาวร ผมไม่เคยเห็น แต่ก็ยังอยากเห็นครับ
ขณะที่ผมกำลังเร่งรีบอยู่ที่ ห้องฉุกเฉิน แน่นอน ใครอยากเห็นอะไรที่เชื่องช้าที่ห้องนั้น บางทีมันก็ขัดกันในห้องนั้น อย่างเช่นการตรวจคนไข้แบบ OPD ในห้อง ER มันเป็นอะไรที่ขัดกัน ก็มีคความพยายามแยก แต่ก็ติดอยู่ด้วย โครงสร้างทางกายภาพด้านอาคารและสถานที่
ผมก็ต้องเร่งรีบตามปกติ มีคนไข้ ต้องการจี้หูดอยู่ คนเดียว แต่ว่ามีหลายหูดครั บ
ผมก็เอา โพรวิดีน ป้าย แล้วก็จี้ ได้ 1 อัน ผมทำอีกอย่างคล่องแคล่ว ในหูดอีกอัน ก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เดชะบุญ โพรวิดีน หมดครับ ผมก็หยิบเอา อัลกอฮอล์ ทาลงหูอีกอันอย่าวรวดเร็ว แล้วก็จี้... พึ่บครับ ไฟลุก แล้วก็ลอยขึ้นตามการระเหยของอัลกอฮอล์ คนไข้ร้องโวยวายอย่างตกใจ แต่ผมก็รู้จักการเชื่องช้า ครับ คือไม่กระโตกโหวหวาก เอาผ้าช่องตบตบ ให้ไฟมันดับลง แต่ขนของคนไข้ก็เกรียมเกรียมไป พอเอาผ้าเช็แห้งแห้ง ผมก็จี้จี้ต่อไป แล้วทำอทุกอย่างเหมือนกับยไม่มีอะไรเกิดขึ้น ..
แต่ ผมขำครับ
.. อีกแหละครับถ้าเปแนอะไรมากกว่าก็คงขำไม่ออก หรือ ว่า ถ้าเกิดกับตัวเราเองก็คงขำไม่ออกเหมือนกัน
ต้องขออภัยผู้มรับบริการในคงามเร่งรีบของผมด้วยนะครั บ