ช่วงเวลาที่ผ่านมา นับว่าเป้นการใช้ไม้นวม ในการทำงาน อย่างมาก เนื้องานมัก เน้นหนักไปในทางการพัฒนา มากกว่า มีคนบอกผมว่า คุณน่าจะไปเป็นนักพัฒนามากกว่า เป็นนักบริหาร ... ผมเองไม่เคยเรียนบริหารมา พยายามหาหนังสืออ่านมาเหมือนกัน แต่ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่า การเป็นนักบริหาร ในตำราที่พูดถึงนั้น ช่างแตกต่างจากอุปนิสัยของผมเหลือเกิน ผมมีทางอออกทางเดียว คือ เปลี่ยนตัวเอง ออกจากการเป็นผู้บริหารโดยเร็วที่สุด ... .และ คิดว่า หน่วยงานี้คงจะมีความสุขขึ้นเยอะ
การเฝ้าทำร้ายผู้อื่นนั้น เท่ากับ เป็นการทำร้ายตนเอง ... ทางออกคือ ยกเลิกการเฝ้าทำร้ายผู้อื่น
ตอนนี้ผมรู้สึกว่า ความเกลียดชังมันเริ่มเข้ามาบ่มเพาะผมขึ้นในทุกขณะ ในทุกอารมณ์ จริงๆ
รับรู้ความรู้สึกของตนเอง ได้ แล้ว มันยังไง ตอนนี้ผมก็มีความรู้สึก เกลียดชัง อยู่ดี แต่อย่างมากก้ไม่แสดงออกไป... แต่ในเจเล่า ย่อมเหมือนตกนรกหมกไหม้ อยู่เช่นกัน
ตอนนี้จะทำอย่างไรกับความเกลียดชัง นอกจากเราเกลียดเขา แล้ วเขาก็เกลียดเราด้วยเช่นกัน
หึหึ
การเฝ้าทำร้ายผู้อื่นนั้น เท่ากับ เป็นการทำร้ายตนเอง ... ทางออกคือ ยกเลิกการเฝ้าทำร้ายผู้อื่น
ตอนนี้ผมรู้สึกว่า ความเกลียดชังมันเริ่มเข้ามาบ่มเพาะผมขึ้นในทุกขณะ ในทุกอารมณ์ จริงๆ
รับรู้ความรู้สึกของตนเอง ได้ แล้ว มันยังไง ตอนนี้ผมก็มีความรู้สึก เกลียดชัง อยู่ดี แต่อย่างมากก้ไม่แสดงออกไป... แต่ในเจเล่า ย่อมเหมือนตกนรกหมกไหม้ อยู่เช่นกัน
ตอนนี้จะทำอย่างไรกับความเกลียดชัง นอกจากเราเกลียดเขา แล้ วเขาก็เกลียดเราด้วยเช่นกัน
หึหึ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น