บางทีก้อ อด คิดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าไม่ได้ครับ ..ทั้งที่รู้ว่าต้องมองในแง่บวก แต่พอกับตัวเองแล้วก้อไม่สามารถมองได้สักที ...เคยได้รับคำชมแบบจะๆไหมนั่งคิดทบทวนแล้วไม่มี เจอแต่คำด่าทั้งนั้น พอจะมีโดนชมมันจะมีแต่ห้อยท้ายเสมอ ..แต่ผมก้อไม่ได้หวังโดนชม เพราะมันเป็นแค่มายา ผมมองตัวเอง ตามความจริง วันนี้เล่าให้เมียฟังว่า สมัยก่อนตอนถูกเลือกให้เป็นแพทย์ดีเด่น... แล้วโดนไปสัมภาษณ์..ผมคิดว่าจากการตอบคำถามของผมทำให้เขาอยากจะตัดสิทธิ์ ผมซะเหลือเกิน ..
เขาถามผมว่าในชีวิตการทำงานภูมิใจอะไรมากที่สุด ผมก้อตอบว่าการทำงานเรื่องโรงโม่หิน ..แล้วเขาก้อถามว่า ที่เชียงใหม่ ล่ะทำอะไรให้เชียงใหม่บ้าง ผมก้อบอกว่าไม่มี ไม่ได้ทำโครงการอะไรตรวจอย่างเดียว...
(เพราะผมรู้ว่าแต่ละคนพกโครงการกันมาให้สัมภาษณ์)..
มีพี่คนนึงก้้อช่วยผม บอกว่า ก้อ...ทำงานพัฒนาคุณภาพงัยตั้งเยอะแยะ ผมก้อบอกผมไม่ได้ทำอะไร ส่วนใหญ่มีเลขาทำ กรรมการช่วยกันทุกอย่างไม่ใช่ผลงานของผม จนทุกวันนี้ผมก้อคิดว่า ผมเป็นคนไม่มีผลงานอะไร เพราะทุกอย่างมาจากคนอื่น และการมส่วนราวมทั่งนั้น....
ผม มองโลกในแง่ลบไหม
หรือ การมองบวก จะเป็นการหลอกตัวเอง
ผมก้อคิดในใจว่า ผมมองตัวเองตามที่เป็น คือ ไม่มีอะไรดีเท่าไหร่ เมื่อเทียบกะคนอื่น แต่ผมก้อจะยังมีชีวิตต่อไป ตามบุญกรรมที่สร้างไว้..
คนเราไม่ต้องบวกเสมอ แต่ อยู่กับสมดุลแห่งบวกและลบ นั่นหล่ะ ผม ว่ามันได้อารมณ์กว่า
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น