ช่วงบ่าย ออกจากหนองแฝก ด้วยศรีภริเมียไปส่ง ไปถึงก่อนเวลาออกมาก .. คนเดินทางเยอะต่อคิวนาน ความลำบากยังอยู่ที่ การถอดเข็มขัด
และต้องหิ้วเตี่ยวไม่ให้หลุดลงพื้นพร้อมกับอุ้มเสมเื้อหนาว โนตบุค กระเป๋า ตังโทรศัพท ไปใส่เข็มเขัดอีกด้านหนึ่ง ...
ขณะลำบากใจ จนท. หันมามอง แล้วก้อบอก รองเท้าไม่ต้องถอด ...หา ..
มีถึงขนาดถอดรองเท้าแล้วนะครับ..
พอมาถึงประตูทางออก เกทที่ 5 นั่งก้มเล่นโทรสัพทไปมา พอเงยหน้ามา อ้าวสายการบินเราหายไปไหน ..ตะกี้ยังตรงนี้อยู่เรย ..
เกิดอาการแห จะไปถามใครดี พี่หล้า ผู้ร่วมทางไปอบรม ด้วยกันก้อบอก ดูกระดาน แต่ด้วยสายตาก้อเพ่งแล้วเพ่งอีก จนลุงข้างๆ บอก ..เขาย้ายไปเกท 6 เราก้อเรยรีบไป ใจเต้นแรง...นึกว่าจะตกเครื่อง ในวิถีแบบนี้ได้ อายเขาแย่...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น