ลงสร้างตึกเย็นวันหนึ่ง เสียงโทรศัพท์ดัง....
"หมอมาเร็วคนเยอะแล้ว " เสียงของทีมงานขายเทปที่เป็นพยาบาล
ผมไม่ค่อยอยากไป เพราะความไม่ค่อยกล้า แต่ก็อิดออกไม่สำเร็จ ..
ผมขี่รถเครื่อง ร่ำลาลูกเมีย ประมาณ 1ช.ม. ผมขี่รถเครื่องบุ่น เข้าไปในฝูงคนในถนนคนเดิน แล้วจอดตรงหน้าร้านขายเทปของร.พ.พอดี
อ้ายเบิ้ม(พยาบาลฝ่ายสุข) กับโย (จนท.เอกซเรย์) ก้กำลังกำกีตาร์พอดี
"เอ้าหมอ กำไข่(ที่เขย่าเสียง)" ผมรับไข่มากำ อย่างไม่มีลีลา เพราะผมเห็นความตั้งใจของทีมงานแล้ว
ผมนั่งลงตรงเก้าอี้ เมืองเทวดา ..เพลงแรกที่เริ่มบรรเลง .. เพลงเกี่ยวกับการบรรยาเมืองเชียงใหม่ในมุมมองของเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง
พอได้เพลงแรก ปั๊บ ความเคอะเขินก็เริ่มหายไป
จนอ้ายเบิ้มได้กระซิบว่า พอแล้วบ๋อ
พอเราเลิกคนก็มาอีกทันที
ไว้คราวหน้าจะกลับมาพร้อมเครื่องเยงชุดเล็กอีกครั้ง...
ตอนที่กำลังร้อง มีผู้หญิงคหนึ่งมาถ่ายรูปไปด้วย อีกคนชะโงกหน้ามาถามพเเห็นผมลืมตาหลังจากปลดปล่อยรอารมณ์ไปกับบทเพลงก็ ตะโกนใส่ผมว่า อ้าวตาไม่บอดนี่ ???
ผมก้เลยบอกว่าไม่บอดครับ
วันนั้นขายได้ 5 แผ่น
แล้วผมก็กลับบ้านขี่รถเครื่องผ่าสายลมที่เริ่มหนาวมาแล้ว เป็นสัญญาณว่าหน้าหนาวหน้าแห่งการท่องเที่ยวาอีกแล้ว การท่องเที่ยวที่ไม่รู้ว่า จะนำอะไรมาสู่เมืองปายบ้าง เป็นคำถามที่ มีการถกกันมานานแต่ทุกอย่างก็เป็นไป..ของมัน ไม่ไปแตะต้อง ไม่ไปตัดสิน เป็นเสียงวิพากษ์ต่อไป เป็นตำนานอีกบทแห่งการท่องเที่ยว ที่ไม่แน่ใจ กับคำว่า "เจริญ"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น