เมื่อ 17-18 ธันวาคม 2552 ที่ผ่านมา รพ.ปายก็เคร่งคร่ำกับเรื่องของการประเมิน มันทำให้ผมเรียนรู้หบายเรื่อง .. อันแรก เหมือนกับเราไม่รู้เรื่องอะไรเลย อย่างสอง การพัฒนาไม่มีที่สิ้นสุด การเรียนรู้ไม่มีจุดจบ ... มัไม่เหมือนกับการโฆษณาว่า สิ้นสุดการเดินทาง .... พบกันที่... แต่ว่าคนเราเดินทางไม่สิ้นสุด อย่างน้อยการเดินทางในจิตใจของเรานั้น ก็ไม่มีจุดจบ มันกว้างใหญ่ มันเหมือนจักรวาล
ช่วงที่ผ่านมาผมเริ่มเกิดอาการ คิดว่า ผมไม่เหมาะไม่สมกับตำแหน่งอะไรบางอย่าง ความจริงก็รู้มานานแล้ว แต่ด้วยเหตุการณ์พาไป มันเลยพามาทางนี้ทั้งทั้ที่ไม่อยากเท่าไหร่นักเลย ... ชีวิตผมอยู่ดีดก็เจอคนเกลียด คนไม่ชอบ ทั้งๆที่ความจริงผมไม่อยากจะยุ่งวุ่นวายกับผู้คนเท่าไหร่นัก
ผมความคิดที่ไม่ค่อยเหมืนอกับคนส่วนใหย่เท่าไหร่ ในบางเรื่อง แต่มักจะเป็นเรื่องที่ทำให้ผมเกิดปัญหาทั้งนั้น อย่างเช่นแนวทางในการทำงาน ...ซึ่งเป็นปัญหาของผมมากมาก เพือนร่วมงาน .. หลังจากการเยี่ยมสำรวจครางนี้แล้ว ผมมีอะไรต้องคิดเยอะแยะ และ เรื่องราวต่อไปคือเรื่องราวแห่งการกระจายอำนาจ และการก้าวเข้าสูความไร้ระเบียบที่ผมใฝ่ฝันมานาน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น