อาจจะถึงเวลา...

ชีวิตของผมคงไม่ได้คิดจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในการบริหารอะไรนัก มิได้หวังในการเป็นผู้อำนวยการอันยิ่งใหญ่ หรือยิ่งยง
ชีวิตผมยังคงเป็นเหมือนตัวตลก คนพเนจร ที่ไม่ค่อยยอมรับความเป็นจริงแห่งตัวตน ... ความจริงที่ว่า เราไม่มีอะไรเลย ไม่ได้เก่งกาจ ไม่ได้มีอิทธิพลเหนือต่อสิ่งใด
วันก่อน เป็นวันอะไรก็ไม่รู้ .. มีคนมาด่าผมในวันเดียวกันแต่ไม่ถึงกับพร้อมกัน ในคราวเดียว แต่แบบว่าติดติด
พี่ไม่เหมาะสม.. พี่ทำตัวได้แย่มาก ... พวกเราได้เสียหมอผ่าตัดดีดีไปหนึ่งคน แล้วเราได้ผู้อำนวยการห่วยห่วยมาอีกคน ก็คือผมนั่นเอง เขาพูดตรงตรงใส่หน้าผมนี่แหละครับ
อีกคนบอกว่า "ผมไปถามหลายคนแล้ว ว่าพี่ดีมั๊ย เขาบอกว่าผ.อ.เหรือ ดีมั๊ง.. " แล้วก็สรุปความเห็นของหลายคนที่เขาไปถามมา บอกว่า ... ผมเองเนี่ยไม่เหมาะกับการเป็นผู้บริหาร .....
แล้วพออีกวันหนึ่งก็โดนด่าว่าใส่หน้าเลยครับว่า ไปเลยไป ย้ายไปพรุ่งนี้เลย ....
ผมก็มีความรู้สึกเหมือนกันครับ ผมก้รู้สึกแย่แย่เหมือนกัน
บางทีผมอาจจะไม่เหมาะกับที่นี่
บางคนให้กำลังใจครับบอกว่าเราต้องสู้ แต่ผมมาคิดว่า แล้วผมจะสู้เพื่ออะไร
สู้กับใคร ในเมื่อศัตรูอยู่ในตัวทุกคน และบางครั้งอยู่ในตัวเราด้วย
ผมต้องฆ่าตัวตายนะสิ
...
...
ผมรู้สึกเหนื่อยครับกับเรื่องราวที่โดนเม้าท์แตกนินทา จริงครับผมเป็นผู้บริหารที่ยอดแย่ ...
อดคิดไม่ได้เลยครับว่าผมมาทำให้ร.พ.ปายเสียโอกาสได้ผู้บริหารดีดี ... ผมคิดว่าผมจะไปแล้วครับ
เมืองปาย สวสัดีครับ

ผมท้อแท้ ที่จะยืนหยัด ต่อไป ... ... .. . ... ...... .. แต่ผมได้เรียนรู้นะครับว่าคนเราไม่ได้เกิดาเพื่อเป็นทุกอย่างเราต้องหาให้เจอ หาให้เจอครับว่าเราเป็นอะไร เราชอบอะไร เราถนัดอะไร ...