วันที่ 289
หลังจากยื่นเรื่องเยียวยา ..ที่เทศบาล..การเดินทาง ก้อเริ่มขึ้น..
หนึง ชม ผ่านไป ก้อเริ่มสังเกต ว่าภาษาคนรอบข้างเริ่เปลี่ยนแปลงสู่อีกภาคของเมืองไทย ..อุดรธานี
ขค้นเครื่ิงไปอีสานครั้งแรก แต่ปลอดภัย
แน่นอนเพราะมากะพระ ...หลังลงเครื่อง
ทีมงานจากรพ.ศีวิไล บึงกาฬ มารับ ทำป้ายมาเรียบร้อย ผมปรี่เข้าไปหา ขอพาออกจากสนามบินเพราะหนาวมาก
พาไปกินข้าวร้านอาหาร ..ห้องน้ำในร้านอาหารสร้างความตกตะลึง เมื่อผมล้างมือก่อนจะกินข้าว ปิดกัอกเสรจ กะลังจะสะบัดมือ เจอป้าย ตรงกระจก บอกกรุณาอย่าสะบัดน้ำลงพื้น..มือผมหยุดนิ่งทันที ให้ตายเถอะ มันปรับพฤติกรรมเราได้เหมือนกันแฮะ...
นั่งฟังเรื่องราวที่ไม่เคยได้จาก อาจารย์ ที่ร่วมเดินทางไปด้วย
หลีงจากนั้น.. เข้าที่พัก การปั่นโรคเบาหวาน ก้อเริ่มต่อ ...เสรจจนได้ 1 โรค..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น