แต่เวลาจำกัดที่ ไม่เกินอาทิตย์ นี้ นี่คือ ความยากล่ะ..
ฝนตกแบบเหมือนระเบิดลง แล้วก้อหนุดไป สองสามรอบในวันนี้..
อาการแพนิค ยังไม่หายกับฝนตกน้ำท่วม..
แต่ฝนคราวนี้คงมาช่วยล้างถนนล้างฝุ่น
คนไข้เมาเหล้าเนื้อตัวเหม็นกลิ่นโชยมาตรวจตอนตีสองตีสาม ขอเอกซเรย แต่จนท ไม่มีให้เอ้ก คนไจ้เรยนอนรอ หน้าห้องตรวจที่ผมนอนเวร กลิ่นเหม็นคละคลุ้งทั่ว opd ...เราก้อแอบสังเกต ... มีจังหวะ แกกำลังจะถอดถุงเท้า ผมรีบวิ่งหนีออกห่าง คิดในใจว่า คนที่น่่งข้างๆจะต้อง เป็นลม แต่ โชคดี แกใส่ หน้ากากอนามัย พอจะหลุดรอดมหันตภัยไปได้ **ก่อนออกเวร ได้วาบคิดประการหนึ่งว่า
อะไรเล่าคือ ความถูกต้องๆได้พิสูจน์มาทุกยุคสมัย ความถูกต้องขึ้นกับผู้มีตำแหน่งหน้าที่ ผู้อำนาจ และ ผู้ที่อยู่ในกระแสนิยม..นั่นคือสิ่งที่น่าจะเป็นจริงในโลกปัจจุบัน...
ผมออกเวรด้วยการมุ่งหน้าไปยังรพ.นครพิงค เพื่อไปใส่ หมวกอีกใบหนึ่ง..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น