วันนี้ความจริงต้องนัด ขายของกับทางตำบลสารภี แต่ไม่ได้ขายสักกำ ...
เรยได้นั่งตรวจคนไข้ไปเรื่อยจนเลิกงานพอดี...
นานๆทีมีโอกาส ตรวจยาวทั้งวัน..
ถือเป็นโชคดีของผม ที่ได้มีโอกาสแบบนี้ โอกาสแบบนี้ ก้อจะหมดลงในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ...
เพราะก้อจะถึงเวลาอายุได้ 60 พอดี ...
งานเลี้ยงไม่มีวันไม่เลิกรา บทเพลงที่ร้องย่อมต้องถึงท่อนสุดท้าย..
ช่วงนี้ ผม สัมผัสถึงการขายของ เพราะว่า อยู่ในยุคที่ การมีส่วนร่วมสูงสุดมีความจำเป็น เราเป็นเพียง 1 เสียง เท่านั่น..
ความคิด ก่อนออกมาเป็นโครงการต้องผ่านการขาย ถ้าขายไม่ออก ก้ออกได้ตังมันเป็นสัจธรรมในโลกนี้จริงๆครับ..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น