ล่องใต้(3)

วันที่ 89 ปี 2024..

เป้าหมาย ดำน้ำชมปะการัง ทะเลรอบเกาะหลีเป๊ะ..

ปัญหาในใจ คือ ฝนจะตกไหม...เพราะเมื่อคืนซัดเรามาอย่างเจ็บช่้ำเพราะไม่ได้ออกไปกินข้าวที่ถนนคนเดิน จำต้องกินขิงโรงแรมที่มีราคาให้เราหวั่นไหว...

พระอาทิตยขึ้นตอนเช้าก้อโดนเมฆยังไป 

ผมเลยถามลุงชาวเลแกนั่งพัก แถวไริมทะเลแกบอกว่าฝนตกที่ตะกรุดตา แถวนี้ไม่ตก ที่ดูปะการัง เกสะหินงามลังกาวี ไม่ตก ..เดี่ยวเราก้อรอลุ้นกัน 

แปดโมงอาหารเช้าที่ พาวเวอรบีชรีสอร์ท ..

สี่คนเราเตรียมชุดว่ายน้ำ พร้อมกาท่องเที่ยว..

เป้าหมายเย็นนี้ .ชมพระอาทิตย์ตกดินที่หาดsunset แล้วก้อไป กินข้าวเย็นที่ถนนคนเดิน..

และ..แดดก้อเริ่มฟาดมาให้เราร้อนๆกันบ้างล่ะ..

เรือโทรมา หน้าตาคนขับเรือหางยาวเหมือน ขุนเดช .

เขาบอกว่า 5 เกาะ ดำน้ำ 4 ที่ สวยงามสุดยรรยาย.. ค้างที่สุดท้ายที่เราโชคร้านไปเจอปะการัง และน้ำขุ่น เรยเห(้น

อะไรไม่ชัดนัก..

เริ่มด้วยแม่ย่านางก่อน
ต่อด้วยพ่อปู่

เกาะหินงาม ทีเจ้าพ่อตะรุเตาไม่ให้เอาหินกลับไป..

หลังจากนั้น. เมื่อผ่านร่องน้ำจาบัง ก้อจบทริบคนขับเรือ พากลับถึงฝั่งตอนบ่ายสอง..

อากาศร้อนมาก ลมเบาบาง..ต้องแช่น้ำเท่านั้น ..ผมเรยไปแช่สระว่ายน้ำริมหาด..

เมื่อได้เวลาใกล้ๆอาทิตยตกดิน เราก้้้อเดินไปถ่ายรูปแถวชายหาดโซดิแอค.

ก้อไปชมการแสดงของธรรมชาติ ..พระอาทิตยตกดิน

และ..

จบที่ร้านอาหารแสนแพง...

ได้แง่คิด

1.เป้าหมายเป็นเรื่องสำคัญ เมื่อมีเป้าชัดเจน เหมือนการเดินเรือ มีเป้าหมายว่าจะไปทางไหน แล้วก้อมุ่งไปข้างหน้า คลื่นแรงเหมือนอุปสรรค เหมือนการทำงานถ้าไม่มีเป้า ก้อจะเหมือนอยู่ไปวัน เป้า นี่มันควรจะท้าทายเราท้าทายสังคม ถ้าเป็นเป้าที่เปลี่ยนโลก หรือ เป้า ที่สะเทือนวงการ เป้าที่เปผ้นเรื่องใหม่ ก้อจะทำให้ชีวิต มีนก้อจะมีความสุขในการทำงานมาท่ามกลางคลื่นแก่งความทุกข์ คือ ว่าอยู่ด้วยกันทั้งสุขและทุกข์

2. การท่องเที่ยงไม่มีอะไรสมบูรณ์ มาหลีเป๊ะต้องตั้งเป้ามาดํ ไม่ควรตั่งเป้ามากิน

นั่นคือมันต่อเนื้องจากข้อคิดข้อที่ 1 เป้าหมายชัดเจน เป้าชัดภาพแห่งความสำเร(้้็จ

ก้อจะถูกบรรยายออกมาในสมอง ครับ แล้วที่เหลือ วิธีการก้อจัตามมา