ผมก้อใช้ขีวิตเป็นหมอแฟเมดอยู่ได้แค่วันเดียว จากการทำงานมาหลายปีแล้วก้อไปสอบเอาวุฒิมาาได้ ก้อไม่เทียบเท่ากับคนที่เขาจบมาโดยตรงหรอกนะครับ ในทุกอังคาร ก้อทำหน้าที่แฟมเหมดได้ตามเวลาที่มีจำกัด นั่งตรวจอาทิตยเว้นอาทิตย อีกอาทิตยก้อเยี่ยมตามบ้าน กับตรวจร่วมกัน แต่ยังมีอีกหลายอย่าง ที่เป็นการจัดกระบวนการที่ผมยังไม่มีโอกาส เพราะว่ายุคนี้การทำกลุ่มหาเวลากับประชาชนจะยาก เพราะเขาอยากใช้เวลาตามปกติ.. ไม่เหมือนสมัยก่อน ง่ายมากกับการ เปิดเวที เดี่ยวนี้คิดหนัก ก้อเป็นโอกาสพัฒนาต่อไป ...แต่ก่อนช่วยทำแผนตามเวทีต่างๆ แต่เดี่ยวนี้เขาทำเองกันหมดล่ะ...
เคยร่วมจัดเวที หวานน้อย ด้วย ncdx สุดท้ายก้อเหลือ ผู้ร่วมอยู่สักยี่สิบคน..
พอจะคิดเรื่องสื่อ ที่เข้าถึงในมือก้ออยู่เขาจะเปิดอ่านรึไม่..
ทีนีั ความยากก้อก่อกำเนิดแบบนี้มาทุกยุค ผมก้อยังแก้ไม่ได้..เรียกว่ามองแบบมีปัญหาในทุกทางออก .. แต่มานั่งคิดถึงว่าการผลิตสื่อ ให้ความรู้ การแลกเปลี่ยนเรีนรู้้ จะเกิดขึ้นอย่างไร้้สังกัด อย่างคนตำบลนี้ต้องรู้เรื่องจากหน่วยงานนี้ ..แบบเดิมๆนี่ไม่มีแล้ว คนตำบลนี้อาจรู้เรื่องจากตพบลอื่นกน่วยงานอื่น..
คนตำบลรู้เรื่ิงปฏิบัติตัวดูแลเบาหวานจากหมอในอินเตอรเนท..นี่คือภาพที่เกิดขึ้น แต่ก้อใช้ว่าเราจะต้องหยุดการเรียนรู้เรื่องสุขภาพในตำบล ที่เราทำงานอยู่ .. ผมเรยคิดว่าแต่ละตำบลน่าจะตัดให้มีกนะบวนการเียนรู้อย่างนั่งยืนเกิดขึ้น มากกว่าที่จะรักษาอย่างเดียว
1.บริการอย่างมีคุณภาพ 2.เรียนรู้เพื่อเปลี่ยนแปลงและเติบโต
3.เข้าถึงประชาชนทุกสภาวะ
4.จัดการปัจจัยที่กระทบต่อสุขภาพเพื่อสร้างสุขภาวะ
น่าจะเป็น pcu ในอนาคต ณ.ความคิดของผมตอนนี้..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น