ผมออกไปที่ รพ.สต.หนองแฝก.ตามปกติ ก่อนที่บ่ายๆจะไปทบทวน case จิตเวช
ที่ฆ่าตัวตายสำเร็จร่วมกับชุมชน ...ได้แง่คิดเพิ่ม จากการสนทนาในกลุ่มว่าส่วนมากจะเจอในกลุ่มคนเงียบๆเป็นทุนเดิม เรยจับอาการไม่ได้และมีปัญหาหนี้สินเกินตัว การจะดักจับได้โดยเพิ่มกลุ่มนี้เข้าลงมาในcriteria คงต้องใช้กระบวนการชุมชน...และเยียวยาช่วยเหลือด้วยกระบวนการชุมชนเช่นกัน และทำได้เฉพาะชุมชนดั้งเดิม ชุมชนใหม่ที่เกิดขึ้นคงจะต้องยอมรับในเรื่องการเข้าถึง..และต้องใช้ new approach..ส่วนการดักจับในรพ. เองก้อน่าคิด ยิ่งถ้าเราเจอได้แล้วช่วยเหลือ การเสียชีวิตก้อจะไม่เกิด ...
ระยบคิดของเราในการแก้ปัญหา คือ ดักจับ แล้วแก้ แต่มุ่งเน้นไปในการดักจับมากไปหรือไม่ จนหาวิธีแก้ไม่ได้ พลังที่ทุ่มทุนลงไป ไปที่การดักจับ ตัดต้นตอ จนปัญหาเหมือนจะไม่ได้แก้ เอาซะเรย ..
ออกจะคล้ายๆกับ รายงานอุบัติการณ์ แต่ไม่เน้นที่การแก้ไข..
การพัฒนาเรยไม่ก้าวเท่าไหร่..
เมื่อ คิดได้แบบนี้ การจัดการอาจจะเปลี่ยนไปก้อได้..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น