หัวโขกโคมไฟในห้องผ่าตัด ..โขกไปแล้ว หนึ่งนาที จนท. เพิ่งร้อง..บางทีชีวิตจริงก้อมีหน่วงเหมือนคอมเหมือนกันแฮะ...บ่ายโมงได้มีโอกาสร่วมประชุม องค์กรแพทย มีเรื่อง ของการออกเอกสารผู้พิการ ที่ เรื่องหูไม่ให้แพทย์รพ.ชุมชนออกให้ แต่ให้พ.รพ.นครพิงค์สาขาทั่วไปออกให้แม้ว่าจะไม่ใช่ พ.โสตนาสิก.ได้..ความเหลื่อมล้ำนิดหน่อย ถ้ามอวจากมุมมองคนไข้ ก้อตะรู้สึกไม่เป็นธรรม ..เท่าไหร่ แต่ก้อมานั่งนึก เหมือน..
อยู่ท่ามกลางเสียงคนข้างน้อย ที่กนะแสส่วนใหญ่ใช้ทุกรูปแบบในการให้สิ่งที่ตนต้องการมีชียชนะ สังคม ก้้อเป็นเช่นนี้ เสียงส่วนใหญ่ถูกเสมอ และถูกทำให้ถูกมากขึ้นด้วยเครื่องมือบางอย่าง ประชาธิปไตย ..นี่หล่ะความมืดมนแห่งบุคสมัย บางครั้งกระแสคือหายนะ(ุ
ผมปล่อยใจผ่านเรื่องนี้ไปด้วยการผ่าตัด จนถึงห้าโมงครึ่ง แล้วกลับบ้านพาลูกไปกินข้าวเจองาน ก่อนบ่าย ขายของกินเพียบ....พร้อมกับไอติมลดราคาครึ่งนึงทำให้ ไขมันก้อเข้าเลือดเราอีกจนได้..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น