เช้ามาลางแห่งโชคร้าย ก้อบังเกิด ตาม ปีชง100%..
เมื่อก้าวเท้าลงจากรถ กลิ่นขี้หมาแตก จากการที่มันห่อตัวของขี้หมา ผมคาดว่าคงจะเปิดด้วยการถากยอดบนของกองขี้หมา หลังจากที่กลิ่นขี้หมาแตก .. แหงนดูหลักฐาน ที่ฝ่ารองเท้า ..
ก้อพบหลักฐานเชิงประจักษ์ ผมเดินครืดเพื้น เพิ่อเอาขี้ทรายชะล้างก่อนจะเดินเข้าไปราวน์วอร์ด ..
ปิดท้าย ของช่วงเย็น ด้วยการถูกกระทำด้วยวาจาผ่านทางจิตใจ จากคนไข้รายสุดท้าย ก่อนจะพบกับพายุในห้องฉุกเฉิน กระหน่ำจนสงบที่เวลาตี 1 นับว่าจักรวาลยังมีเมตตา ...
โชคดีที่งานให้ทำ นึกภาพว่าถ้าไม่มีคนไข้สักคน รพ. จะเป็นยังงัย จากเช้าที่มีคนไข้รอเต็มประตู เตมทางเดิน กลายเป็น ไม่มีใครรอ โล่ง เข้าไปเปิดประตูห้องนั่งเงียบทั้งวัน บางทีก้อกลัวฝ่ายส่งเสริมป้องกันทำงานสำเร็จเหมือนกัน แต่ถึงอย่างไรก้อตามถ้าคนไม่ป่วย ย่อมเป็นสิ่งทุกคนปรารถนา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น