คนไข้บางตา กว่าทุกวัน เรยเปิดเฟสบุคเล่นตอนเที่ยงๆ มีคนพูดกันในเวบว่า พอวันที่หมอลงไปทีรพ..สต. ...เป็นวันที่จนท.ลำบากใจมากที่สุด ...
อ่านเจอเสรจผมก้อเกิดความแปลกแยก..
อาจจะเหมือนทางจักรยาน ที่ขอมีเลนของตัวเองวิ่งข้างทางถนนปกติ
รู้สึกเฉกเช่น
..เป็นของฟุ่มเฟือยที่คนหามาใส่เป็นเครื่องประดับหรือเอามาวางให้กินพื้นที่ในบ้าน
รู้สึก...
ครั้นพอมารพ. พอมาทบทวนชีวิตก็อเกิดความรู้สึกแย่ไม่แพ้กัน....เราอาจเป็นลอตเตอรี่ที่ไม่ถูกรางวัล .
ทารซานอยู่ป่าเขาก้อว่าเป็นไอ้มนุษย์คน อยู่เมืองอยู่กับคนก้อเป็นวานร..
พอตกบ่าย ไปร่วมสวัสดีปีใหม่..กับทีมรพ.สต. ไปที่โรงงานกระดาษ โกเด .โกเด บอกว่า ..ชีวิตอยู่มุมมองทัศนคติความเชื่อ ...
บอก คนที่มีทัศนคติว่า ชาติหน้ามีจริง กัยคนที่เชื่อว่าเราเกิดมามีชาติเดียว มันต่างกัน..เชื่ออย่างนึงชีวิตเปลี่ยน ...
ผมเรยกลับมาสร้างมุมมองให้บวกๆไว้ ...
ชีวิตผมก้อดั่งผ้าขี้ริ้ว เมื่อมีคนเห็นคุณค่าก้อเอาไปเช็ดพื้น เช็ดโน่นเช็ดนี้ให้สะอาด พอไม่มีประโยชนก้อวางทิ้งไว้ สักพัก ก้อ เอามาซักผ้าแล้วเช็ดใหม่ เอาเป็นตอนเขาเอาไปเช็ด เราก้อตั้งใจดูดซัับความเปื้อนให้มากที่สุด เพื่อความสะอาดที่จะได้ปรากฎไว้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น