ส่องกล้อง สามราย พร้อมทำแผล burn ในนาม ศูนย์ สมานแผล..
เหลืออีก 10ราย ก้อจะครบโครงการคัดกรองของปี 2567 ก้อล่วงเลยมา 5เดือนเรย...
มันสะท้อนความจริงที่ว่าสิ่งที่คิดกับสิ่งทำมันไม่เหมือนกัน..จริงๆ
มันมีอุปสรรค และข้อจำกัด ที่ทำให้ภาพฝันที่วาดไว้กลายเป็นมะโนไปโดยปริยาย..
กลับมาบ้าน วันเสาร์ อ่านหนังสือ รมณีย์ ...
เมื่อ
เมื่อมีนชื่อ มฆะ มีความตั้งใจในการทำพื้นที่ให้ดีงาม มีแต่คนชอบ ก้อเข้าไปใช้พื้นที่ นายมฆะ ก้อทำพื้นที่ใหม่อึก ทำไปเรื่อยไป ก้อโดนแย่งไปเรื่อยๆ มฆะ ก้อทำจนมีคนเห็นด้วยมาร่วมทีม โดยพยายามทำดี สร้างพื้นที่ ให้เกิดความรมณีย์ เช้ามาทำงานแล้วสรุปทำรัยกันมั่งมุ่งแก้ไขปรับปรุงต่อไป ชุมชนพากันเลิกเหล้าเลิกการพนัน แต่เจ้าของโรงเหล้าและพนันบอกว่าทำได้งัยเดี่ยวกิจการก้อเจ๊งนะสิ ...คนต้องกิเหล้าต้องเล่นพนัน เกิดกาีขัดขวาง และไให้ความเห็นพระราชา สุดท้ายสั่งประหารชีวิตให้ช้างเหยียบ ปรากฎว่าช้างไม่เหยียบ พระราชาเอะใจ จึงมีการสอบถามสุดท้ายทำโทษเจ้าของโรงเหล้าให้เป็นผู้รับใช้กลุ่มคนดังกล่าวพร้อมให้ช้างไว้ใช้งาน
และได้ข้อสรุปว่าการทำบุญ ด้วยการสร้างสรรค์ชุมชน ให้เกิดความรมณีย์ นี้เป็นบุญที่ทำให้นายมฆะไม่ถูกช้างเหยียบตาย ก้อเกิดการสร้างรมณีย์ ขึ้นเรื่อยๆ ... เกณฑ์ขั้นต่ำของรมณีย์ คือ ว่า 1.ร่มไม้และสายน้ำ 2.ถิ่นทำเลงาม 3.คมนาคมดี 4.มีแต่คนเป็นมิตร
ร่วมสร้างรมณีย์ กันเถิดนักบุญทั้งหลาย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น