คนไข้วันนี้ไม่มาก แต่ก้อหนาแน่นพอที่จะทำให้คนไข้มีอารมณ์ได้ ผมยังคงต้องรับราวนตอนเช้าก่อนเพราะมีคนไข้ไม่มาก น่าจะช่วงปิดเทอมคนไข้ รึรัย เรยรวดไปราวนห้องพิเศษ มีคนไข้ระยะสุดท้ายคนนึงหายใจเสียงครืดคราด แต่ถ้าดูดจะไม่มี เสมหะอะไรออกมา ..มันคงเป็นเสียงมรณะที่ร่ำลือกัน ..ผมถามญาติเฝ้าอยู่ เตรียมพร้อมรึยัง ญาติถามว่าเตรียมอะไร ..
ในใจผมเรยคิดว่า อืมม ...แสดงว่ากระบวนการเตรียมพร้อมของเรายังไม่ส่งผลพอ
ผมเรยคิดไปว่า เราน่าจะจัดแพคเกจ ให้ เป็นชุดกิจกรรมที่จัดให้ สำหรับผป. palliative
พยายาลที่เดินตามราวน บอกว่า ที่ฝางทำดีมาก สงสัยเพราะเป็นรพ.ใหญ่ ..
พยาบาลตามราวนบอกว่า รพ.เล็กๆอย่างเราจะทำได้มั่ย..
ผมว่าความเป็นไปทุกอย่างอยู่ที่มุมมอง มากกว่า ....ทำสิ่งที่มีประโยชน์ อย่าคิดแต่เรื่องเบิกตังได้หรือไม่(พอดีช่วงนี้ได้ข่าวใหม่ว่าเบิกตังแบบเดิมไม่ได้แล้ว... ) อย่าปล่อยให้ financial incentive มากำหนดวิถีชีวิตเราว่าอันนี้ทำแล้วไม่ได้เงิน เราเรยไม่ทำ ...
รพ.จะใหญ่ หรือเล็ก มันเป็นบริบท แต่สิ่ที่เราทำก็จะดีในแบบฉบับของรพ.เล็กหรือใหญ่ ก็อยู่ที่พวกเราจะสรรสร้างสิ่งดีขึ้นมา ก็เท่านั้นเอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น