ปีเป็นปีชงของคนเกิดปีกุน...ชีวิตผมเริ่มมีซวยละอันพันละน้อย จะะได้มีเรื่องเล่า เก็บไว้เป็นชีวประวัติ เรื่องซวยเรื่องนี้เป็นเหตุจากความสะเพร่า ...เมื่อเข้าเมื่อวานเดินผ่านไป ห้องฉุกเฉิน จนท. ทักว่า ใส่กี่ท่อดี ...เป็นการทักเพื่อเรียกแขกมาเยี่ยมรพ. แต่ว่าปกติจะทักกันวันที่อยู่เวร ..เอ๊ วันนี้ไม่ได้อยู่เวรนี่นา...
ผมรีบไปดูตารางเวรที่อัพเดทล่าสุด ...แม่นครับ..
กลายเป็นเวรสองวันติด(24+24) ปกติ ผมจะตั้งกฏแห่งการรักษาสุขภาพไว้ว่าอยู่เวรวันเว้นสองวัน พอรับได้...ตามวัยที่ มีแต่คนทักว่า แก่ป่านนี้ยังมาอยู่เวรทำไมอีก ....
และสภาพวันนี้เป็นวันที่เรียบร้อย..
สภาพเหมือน ศพ ที่ไปชันสูตร ...
มีคนแอบเห็น แต่กลับไม่เรียกสัญญานกู้ชีพ แต่กดถ่ายรูปไว้ก่อน ... 55..
แต่ผมคิดว่ามีแพทยที่อยู่เวรติดกันมากกว่านี้ สมัยตอนจบใหม่นั่นอยู่เวรทุกวัน พอย้ายมาทีแม่ลาน้อยอยู่เวร ครึ่งเดือนสลับกัน ไป ...
พอกลับไปเรียน อยู่เวรทุกวันในบางแผนก จบไปแม่สะเรียงอยู่ทุกวันเป็นเวลา 8ปี อยู่เวรเริ่มห่างไปเรื่อยๆ ตามการเดินทาง พอเข้ามาเชียงใหม่ หมดเริ่มมากขึ้น การอยู่เวรก้อห่างขึ้น..กลับไปทึ่หางดง เป็นออนคอลทุกวัน...
ตอนนี้ก้้อเป็นเดือนละสี่วัน...แต่ครั้งนี้..กุมภาพวันที่ 28 มีนาวันที่ 1 มันข้ามเดือน ...แต่มันนิดเดียว 555..
อารมณ์ จะผันแปรไปตามเวลาชั่วโมง. ที่ไดำเนินไป..
อารมณ์ ต้องมั่นคงมากๆที่จะประคองไปจนจบเวร ...เป็นการปฏิบัติธรรมโดยธรรมชาติ ..
หากตั้งสติทัน...
เป็นกำลังใจให้แพทย์เวรทุกสถานี ..และเหยื่อทางอารมณ์ทุกท่าน สืบเนื่อองระบบที่ยังไม่ๆด้ถูก root caused มาถึง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น