เวรครึ่งวัน...ความรู้สึกซึมเศร้าเหงาแฮ้ง กลับมา ...
หดหู่ยังงัยไม่รู้
เดินซื้อของดำหัว..
จะเอาชนะอาการซึมเศร้าด้วยการทำงาน แต่พอการทำงานถูกห้ามทำโดยปริยาย...เรยเกิดอาการ...ไร้คุณค่าในตัวเอง ประกอบกับว่า
ความรู้สึกของการไม่มีคุณค่านี่มันรุนแรง ความจริงอาจจะเป็นซึมเศร้าทั้
ประเทศ ทันที่ที่ สิ่งที่ไม่น่าจะเกิดแต่กลับเกิดอย่างเรื่องนักโทษ กลับมาได้โดยไม่ได้อยู่ในห้องขัง
(ตามข่าว) มีนทำให้รู้สึกว่าคุณค่าของผู้คนที่รักความยุติธรรมโดยไม่โน้มเอียงรู้สึก หมดความหมายไปโดยพลัน...
ระบบที่หมอแบบนี้ไม่ต้องมาดูก้อได้นิ่งรู้สึกปมดค่าไปใหญ่...
การโดนด่าสม่ำเสมอเรื้อรัง นอกจากความเรยชินก้อสามารถแปรไปเป็นความรู้สึกไร้คุณค่าได้..
งานที่เราทำกลายไปเป็นภาระคนอื่น ก้อสร้างความรู้สึกไร้ค่าเช่นกัน..
ความรู้สึกมีคุณค่า คงมีได้เฉพาะในบ้านไเเท่านั้นเอง เป็นฐานที่มั่นที่เหลืออยู่ในชีวิต..
กับบุฟเฟติ่มซำ
กาดรินคำ อดีตที่เคยอยู่อักฝั่งมาสันนี้ซบดซาไปบ้างเทียบกับตอนที่ขายของแบพะดินสมัยก่อา พอทำใหม่เรียบร้อยสะอาเตา ..คนกลับลดลง
แต่สงกรานต์ปีนี้สีสันก้อเริ่มจะกลับมาย้าง..
กลับบ้าน.. ก้อยังมีแมวที่รอความหวัง ในการที่เผื่อจะมีปลาเหลืออยู่มั่ง ก้อรอ
หมดวันหยุดไป 1 วัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น